Nie było tu śladu księcia Yyrkoona. Elryk i Dyvim Tvar prowadzili kilku pozostałych przy życiu Imrryrian. Wspinali się po schodach, mijając po drodze coraz więcej ciał zastygłych w błagalnym geście. Na ostatnim piętrze domu znaleźli Cymoril. Leżała naga na sofie. Na jej ciele wymalowane były sprośne runy. Powieki opadały ciężko na jej oczy. W pierwszej chwili nie rozpoznała nikogo. Elryk podbiegł i objął ją. Tulił w ramionach jej dziwnie chłodne ciało. On... mnie uśpił powiedziała Cymoril. Czarodziejski sen... z którego... tylko on... może mnie obudzić... Ziewnęła szeroko. Czuwałam... tak długo... całą siłą woli... bo Elryk przybędzie... Elryk jest tutaj odparł miękko jej ukochany. To ja jestem Elrykiem, Cymoril. Elryk? Uspokoiła się w jego ramionach. Musisz... odnaleźć Yyrkoona... tylko on może... mnie obudzić. Dokąd uciekł? Twarz Elryka przybrała twardy wyraz. Jego oczy gorzały. Dokąd? Ma odnaleźć... dwa... czarne miecze... runiczne miecze naszych... przodków... Żałobne Ostrze... I Zwiastun Burzy dokończył Elryk.

(Reklama: )